รีวิวของเราวันนี้ขอหยิบยกหนึ่งในจำนวนห้าเล่มซึ่งเป็นหนังสือแนะนำให้อ่านยามฝนพรำที่โพสต์ไว้บนเพจของเรานะคะ เล่มนี้อ่านนานแล้ว จนเกือบลืมเลือนเรื่องราวไปเสียหมด จึงต้องหยิบมาอ่านใหม่อีกรอบเพื่อมารีวิวนี่แหละ
สำหรับคนที่ยังไม่เห็นโพสต์ที่เอ่ยถึงข้างต้น (หนังสือแนะนำห้าเล่มยามฝนพรำ) สามารถคลิกเข้าไปอ่าน >> ที่นี่
Rain บันทึกรักฤดูฝน
ผู้เขียน : อาพัชรินทร์
จำนวนหน้า : 220
ราคาปก : 160
สำนักพิมพ์ : อักขระบันเทิง
ปีที่พิมพ์ : มิถุนายน 2546
คำโปรยหน้าปก :
- ไม่มี -
คำโปรยหลังปก :
บันทึกรักฤดูฝน
เรื่องย่อ :
'มาลีดาว' หญิงสาวที่ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เรียนหนังสือจบ ปวส. การเลขา - - วิชาที่หล่อนมิได้ชอบอะไรนักหนา ทว่าเลือกไม่ได้ จึงจำต้องเรียนไปอย่างแกนๆ ไม่ตก หากก็ไม่สวยหรู
แล้ววันหนึ่งเธอก็ได้รู้จักกับชายหนุ่มคนหนึ่งผ่านทางอินเตอร์เนต เป็นการเริ่มต้นรักครั้งแรกที่หากใครรู้ก็คงบอกว่าเป็นรักที่ไม่มั่นคงเอาเสียเลย ...แต่ 'ดาว' ก็รัก 'พี่ตฤณ' ของเธอจริงๆ
ถ้อยคำที่คุยกันผ่านตัวหนังสือ ทำให้ความรักของเธอเหมือนเป็นฝัน หากในขณะเดียวกันที่หัวใจเธอมีให้เขา ก็มีผู้ชายอีกคนผ่านเข้ามาในชีวิต
ถ้าหากเธอรัก 'พี่ตฤณ' ด้วยหัวใจทั้งหมดของเธอ
เธอก็คงรัก 'คุณเรน' ที่ความดีของเขา
ในที่สุด...ดาวตัดสินใจแต่งงานกับคุณเรน ทั้งที่ในหัวใจยังคงไม่ลืมพี่ตฤณ
แต่ความดี...เอาชนะหัวใจได้ ทว่า...กลับต้องแลกด้วยบางสิ่งในชีวิตเธอ
บางตอนจากหนังสือ :
“ดาวพูด ไม่ใช่เพราะสงสารคุณเรนที่ป่วยอยู่ ดาวพูด ไม่ใช่เพราะมันเป็นสิ่งที่ควร แต่ดาวพูดเพราะดาวรักคุณเรน รักคุณเรนจริงๆ ดาวอาจเคยพูดและคิดว่าดาวแต่งงานกับคุณเรนเพราะดาวรักในความดีของคุณเรน แต่วันนี้ดาวรักทุกอย่างที่เป็นคุณเรน รักทุกสิ่งที่หมายถึงตัวตนของคุณเรน และดาวก็ไม่รู้หรอกว่าความรักนี้มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ดาวพูดเพราะหัวใจของดาวอยู่ที่นี่แล้ว”
คุณเรนกอดฉันไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ แต่ก่อนที่จะทันได้บอกเขาว่าเขารัดแน่นเกินไป คุณเรนก็คลายอ้อมกอดไว้เพียงหลวมๆ เสียงสั่นเครือนั้นเอ่ย...
“ดาวรู้ไหม ผมรอฟังคำๆ นี้มาเกือบจะชั่วชีวิตแล้ว”
และและน้ำตาก็หยดเปาะลงกับไหล่ฉัน คุณเรนร้องไห้ง่ายเหลือเกินในช่วงนี้ และคำพูดของเขาก็ทำให้ฉันได้รู้ว่าคนที่ดูจะเข้าใจชีวิตมากที่สุด คนที่เข้าใจความรักเป็นที่สุด ...แท้แล้วคือคนที่โหยหาความรักมากที่สุด
ความคิดเห็น :
อ่านหนังสือเล่มนี้เมื่อหลายปีที่แล้ว ซื้อมาในงานหนังสือ ช่วงเมษา ๒๕๔๙ โน่นแน่ะ กี่ปีแล้วนะไม่อยากนับเลยจริงๆ
เพิ่งหยิบมาอ่านอีกครั้งเมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากที่หยิบยกเรื่องนี้ไปเป็นหนังสือแนะนำให้อ่านยามฝนพรำ มิใช่เพียงเพราะชื่อเรื่องเท่านั้นที่เข้ากับธีม แต่ฉันว่าเนื้อเรื่องเองก็เหมาะมาก มีทั้งความอบอุ่น เจือความหวาน และความอ่อนไหวปนโศกโดยเฉพาะช่วงท้ายเรื่อง
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเมื่อหยิบมาอ่านอีกครั้ง น่าจะเป็นที่ภาษา ครั้งแรกที่อ่านฉันรู้สึกว่าไม่คุ้นชินกับภาษาของอาพัชรินทร์ อาจจะเป็นเพราะตีกรอบตัวเองเอาไว้นั่นเอง แต่มาครั้งนี้ความรู้สึกนั้นหายไป ที่ยังเหมือนเดิมคือ ความรู้สึกที่ว่าเป็นหนังสือที่มีภาษาง่ายๆ อ่านสบาย อ่านได้เรื่อยๆ ยิ่งถ้าฝนตกละก็ ฉันว่ามันคงยิ่งทำให้อินแน่ๆ เสียดายวันที่ฉันหยิบมาอ่านรอบสอง ฝนดันไม่ตกสักนิด
คราวนี้ฉันอ่านช้าลง ละเลียดมากขึ้น ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกถึงความนุ่มนวลอ่อนหวานในเนื้อภาษาและหัวใจคนเขียน
ตอนอ่านครั้งแรกฉันไม่ได้นึกสงสัยว่าเหตุใดคุณเรนถึงได้ปักอกปักใจกับดาวนัก และถึงอ่านครั้งนี้ก็ไม่ได้สงสัยอีกเช่นกัน เพราะสำหรับฉันบางครั้งความรักก็ไม่มีเหตุผล ถ้าคนจะรัก อย่างไรก็รักอยู่อย่างนั้นนั่นเอง
ฉันว่า บันทึกรักฤดูฝน เล่มนี้เหมาะหยิบมาอ่านในโมงยามที่ชีวิตหมุนเร็วจนเราเหนื่อยล้ากับการวิ่งไล่ตามมัน แล้วอยากหาอะไรบางอย่างที่ทำให้เวลาของเราเดินช้าลงสักนิดสักหน่อย...เพื่อที่อย่างน้อยจะได้หายใจได้เต็มปอด
ถ้าเมื่อได้รู้สึกเหนื่อย หยิบเล่มนี้ติดมือไปด้วยก็ดีนะ...หาที่นั่งสบาย กาแฟร้อนสักแก้ว จ่อมจมกับถ้อยคำภาษาละเมียดละไม พอจบเล่ม...คุณก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ (ถึงตอนนั้นอาจจะสะอื้นแทนเพราะอินไปกับตัวหนังสือของอาพัชรินทร์ ^^)
หนังสือเล่มนี้ เป็นบันทึกรักหวานปนเศร้า อาจมีน้ำตาซึมเมื่อปิดเล่ม แต่ก็อยากให้ลองอ่านกันดูนะคะ แล้วพบกับรีวิวหนังสืออีกครั้งในวันอังคารหน้าค่ะ...คราวหน้านี่ ขอกระซิบว่า เป็นนิยายที่แซ่บไม่เบาเชียว
พ บ กั บ : คอลัมน์ Review ได้ทุกวันอังคาร ที่...บุ๊คดีดี
CONVERSATION