เกมจับผิด...คุณรู้จักภาษาไทยดีแค่ไหน?

“ภาษาไทย” คือภาษาประจำชาติ เป็นภาษาที่เราทุกคนจดจำและหัดพูดตั้งแต่จำความได้ ภาษาที่เราเรียกว่า “ภาษาแม่” ภาษาไทยที่คนไทยควรจะต้องรู้จักและเข้าใจอย่างดีที่สุด แต่ทุกวันนี้ถ้าลองสังเกตตามโซเชียลมีเดียต่างๆ เราจะเห็นว่า คนไทยใช้ภาษาผิดเยอะทีเดียว บ้างก็เขียนผิดซึ่งพบเห็นได้บ่อย และบ้างก็ใช้คำผิดความหมาย



ทีมงานบุ๊คดีดีเจอบทความน่าสนใจบทความหนึ่ง อันที่จริงผู้เขียนบอกว่ามันคือ “เกมจับผิด” มาถึงตรงนี้หลายคนอาจเริ่มคุ้นหู เพราะบทความนี้เพิ่งเผยแพร่ทางไลน์เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2562 ที่ผ่านมา เป็นบทความชื่อ “คำผิด” ของคุณวินทร์ เลียววาริณ จากคอลัมน์ Think Today
บุ๊คดีดี ขอคัดลอกบทความมาให้ผู้อ่านได้ร่วมเล่นเกมด้วยกันตรงนี้นะคะ

---

นี่คือเกมจับผิด ท่านพบคำผิดกี่คำในเรื่องสั้นต่อไปนี้?
……………

เดือนนี้ผมไปวัดสามครั้ง

ครั้งแรกไปงานบวชลูกชายของพี่ชาคริต เขาอายุสิบสองขวบในปีนี้ บวชเป็นสามเณร เพราะลูกเขาติดเกมส์ เพราะเขาเลี้ยงลูกอย่างทนุถนอมเกินไป พี่ชาคริตเป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่ผมสนิทสนม เคยทำงานกับเขาช่วงหนึ่ง

วัดนี้เป็นวัดเล็กๆ ใกล้ชิดธรรมชาติ เสียงนกและจั๊กจั่นเซ็งแซ่ แลเห็นพระเดินจงกลม บางรูปหลับตาเข้าฌาณ ผมชอบวัดนี้

ราวกับเป็นฤกษ์ดี วันนั้นพระอาทิตย์ทรงกรดงดงาม เราเตรียมอาหารไปมาก เช่น ปลาอินทรีย์แดดเดียว กระเพรา ก๋วยเตี๋ยวลาดหน้า อาหารธรรมดา แต่รสชาดดีเลิศ ขนมก็มี คุ๊กกี้ เค๊ก ขนมไทยโรยหน้าด้วยดอกอัญชัญ ประดิษฐ์ประดอยเต็มฝีมือ ปราณีตมาก ขนมพวกนี้เป็นตำหรับชาววังที่สืบทอดมานาน บรรพบุรุษของพี่ชาคริตเคยทำงานในครัววัง

พอพระทานข้าวเสร็จ และพวกเราทานข้าวแล้ว ผมก็ลากลับ

ผมขับรถออกจากวัด แล้วต้องชลอรถ เพราะถนนข้างหน้ามีอุบัติเหตุ รถยนตร์คันหนึ่งชนรถมอเตอร์ไซด์ล้มคว่ำ คนขี่จักรยานยนต์ไม่สวมหมวกกันน๊อค ผมมองศพผู้เสียชีวิต แล้วสะท้อนใจ ชาติก่อนเขาสร้างกรรมอะไรหนอ

ผมไปถึงออฟฟิตตอนบ่ายสอง ผมสังเกตุว่าพนักงานแต่ละคนเงียบผิดปกติเมื่อเห็นผม คุณเกียรติ์เจ้านายยืนตะหง่านอยู่หน้าบริษัท เขาเรียกผม “คุณบรรลือ ขอคุยหน่อยครับ”

ทุกวันเขาเรียกผมด้วยชื่อเล่น โน๊ต วันนี้เขาเรียกชื่อจริงของผมคือบรรลือ ลงท้ายประโยคด้วย ‘ครับ’ แสดงว่าวันนี้เขาจะคุยเรื่องซีเรียส

และมันก็เป็นเรื่องซีเรียสจริง

เขาบอกตรงๆ ว่า “บริษัทจะเลิกจ้างคุณ เพราะบริษัทขาดดุลย์ ตอนนี้วงการแย่มากเลยครับ ทะยอยปิดกันเป็นแถว”

ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง ธุรกิจของเรายังไปได้ดี

เจ้านายบอกว่า “เพื่อไม่ให้เสียประวัติ ขอให้คุณลาออกเองก็แล้วกัน ผมขออนุญาติเตรียมจดหมายลาออกของคุณแล้ว ขาดแต่ลายเซ็นต์ของคุณเท่านั้น”

“ถ้าลาออก จะได้เงินชดเชยหรือเปล่าครับ?”

“ไม่ได้ครับ”

“งั้นก็ไม่ยุติธรรม”

“ถ้าคุณไม่ลาออก เวลาสมัครงานที่ใหม่แล้วเขาถามมา ผมก็จะบอกว่าคุณถูกไล่ออก คุณจะหางานใหม่ยากนะ เลือกเอาก็แล้วกันครับ”

ผมท้าวความว่าผมช่วยหาลูกค้าใหม่ให้บริษัทมากมาย เพราะลูกค้าชอบผม เขาบอกว่า “ไม่จริง ลูกค้าไม่ชอบตัวตนของคุณ”

“หมายความว่ายังไง?”

“คุณบรรลือก็รู้จักตัวตนคุณดีไม่ใช่หรือ?”

ผมบรรดาลโทสะ แต่สะกดไว้ ผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

ผมเก็บข้าวของกลับบ้าน ขณะนึกถึงคำว่า ‘ตัวตน’ ที่เขาพูดถึง ในลิ้นชักมีลิปสติกสองสามแท่ง เขาหมายถึง ‘ตัวตน’ ที่ผมเป็นนี้หรือ จนทำให้ลูกค้ารับไม่ได้ และทำให้ผมถูกไล่ออก

หลายปีก่อนผมไปเกณฑ์ทหารและได้รับยกเว้น วันนั้นผมสวมชุดหญิงไปจับใบดำใบแดง พวกสื่อถ่ายรูปเป็นการใหญ่ ผมได้ยินความเห็นต่างๆ นาๆ แต่เจ้านายเห็นรูปผมในข่าวแล้วไม่ชอบใจ บอกว่าไม่เท่ห์เลย

ผมคิดพึ่งกฏหมายแรงงานที่เขาโกงและริดรอนสิทธิของผม แต่เปลี่ยนใจ เรื่องคงยืดยาวเปล่าๆ ผมยอมรับชะตากรรมโดยดุษฎี
……………

ผมกลับถึงบ้าน รู้สึกปวดศรีษะมาก สมองกรวงเปล่า อารมย์เสียอย่างแรง เหมือนระเบิดลง ทำลายทุกสิ่งแหลกเป็นจุล

ผมตื่นขึ้นมาตอนตีสองแล้วอาเจียร ตอนเช้าผมถ่อสังขาลไปหาหมอ หมอบอกว่าเครียด

แน่ละ ผมเครียด ใครเจอข่าวร้ายกระทันหันแบบนี้ ก็ต้องเครียดแน่นอน

ผมจำศีลในห้องคนเดียวนานหนึ่งสัปดาห์ ผมนอนนิ่งๆ จนแมลงสาปตัวหนึ่งไต่บนตัวผม ในที่สุดก็ตัดสินใจออกจากถ้ำ ผมตั้งใจไปปรับทุกข์กับพี่ชาคริต ปรากฏว่าเขากลับเป็นฝ่ายปรับทุกข์กับผมแทน

พี่ชาคริตบอกว่า บวชได้อาทิตย์เดียว ลูกชายเขาบอกว่าจะอยู่ในร่มกาสาวพัฒน์ไปตลอดชีวิต เขากลุ้มใจ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น จะไม่มีใครรับช่วงธุรกิจของเขา แต่เมื่อเป็นเจตจำนงค์ของลูก เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

พี่ชาคริตเล่าว่า “อ้าว! คุยแต่เรื่องของพี่ แล้วโน๊ตมีเรื่องอะไรหรือ?”

“ไม่มี”
“มีอะไรก็มาหาน๊า”
ผมตอบว่า “ได้จ๊ะ”
ผมไม่ได้ไปหาพี่ชาคริต ผมไปหาหมอดู
……………

หมอดูคำนวนดวงผมอย่างขมักเขม้น บอกว่า “ตอนนี้ดวงคุณไม่ดี เพราะเป็นวัยเบญจเพศ คุณควรไปทำบุญปล่อยนกปล่อยปลา และควรทำบุญใหญ่”
“ยังไง?”
“ปล่อยปลาตัวใหญ่ๆ ได้บุญมาก อย่างผมไปซื้อปลาตัวใหญ่จากชาวประมง ตัวใหญ่ๆ”
“ตัวใหญ่แค่ไหนครับ? หนักกิโลสองกิโล?”
“เป็นร้อยกิโลเลย บุญจะได้เยอะ”
“ทำยังไงครับ?”
“ผมลงเรือประมงไป พอพวกเขาจับปลาตัวใหญ่ได้ ผมก็ซื้อปลาตัวนั้น อธิษฐานแล้วให้ปล่อยปลาลงทะเลตามเดิม ผมโชคดีตลอด”

ผมนึกถึงพี่ชายของผม เขาทำงานรับใช้ชาติแถวพรหมแดนภาคใต้ บางทีผมควรไปเยี่ยมเขา และถือโอกาศแวะทะเลสาปสงขลา หาเรือประมงไปปล่อยปลาใหญ่กลางทะเล บางทีดวงของผมอาจจะดีขึ้น

วันรุ่งขึ้นผมได้ข่าวที่คาดไม่ถึง หมอดูประสบอุบัติเหตุขณะขับรถกลับบ้านบนถนนที่ราดยางไม่ดี ชนประสานงากับรถแท๊กซี่ ตายทั้งหมอดู คนขับแท๊กซี่ และผู้โดยสารในรถ คนขับทั้งสองประมาท ใช้โทรศัพย์มือถือ ช่างไม่รู้กาละเทศะเสียเลย

ผมตกใจเมื่อเห็นชื่อผู้โดยสารในรถแท๊กซี่คือ ขนลุกวูบ ผู้เสียชีวิตคือเจ้านายของผม รถเจ้านายของผมเสียในวันนั้น เขาจึงนั่งแท๊กซี่กลับบ้าน ทั้งสองคนเกี่ยวข้องกับผม

เป็นเรื่องบังเอิญที่ประหลาด โลกสามารถบังเอิญได้ขนาดนี้เชียวหรือ?

ผมไปวัดเป็นครั้งที่สองในงานฌาปนกิจอดีตเจ้านาย ผมวางดอกไม้จันทร์ อธิษฐานให้วิญญาณของเขาสถิตย์ในภพภูมิที่ดี โทรศัพท์ของผมดังขึ้นขณะที่เพลิงในเมรุกำลังลุกโพรง

ข่าวร้ายอีกแล้ว!

พี่ชายผมเสียชีวิต เขาถูกระเบิดตายขณะปฏิบัติภาระกิจในพื้นที่เสี่ยงภัย

ผมเข้าวัดเป็นครั้งที่สาม

งานศพจัดที่สงขลา ภรรยาเขาเป็นคนที่นั่น พี่สะใภ้ผมกำลังตั้งครรภ์ หล่อนไม่พูด ไม่ร้องไห้ แต่ผมรู้ว่าหล่อนกำลังอยู่ในสภาวะกดดันสุดขีด

หลังงานศพผมถามหล่อน “เงินพอไหม?”
“พอคะ”
“ไม่พอบอกนะ”
“ได้คะ”
ผมรู้ว่าหล่อนไม่มีวันขอเงินจากใคร

ทันใดนั้นผมก็รู้สึกว่าปัญหาทั้งหลายของผมกะจิดริดเสียนี่กระไร ไม่กี่วันก่อนผมตั้งใจจะไปปล่อยปลาใหญ่ แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจ ชีวิตเป็นเรื่องไม่แน่นอน คนเราเกิดง่ายตายง่าย

ชีวิตข้างหน้าจะไปอีกไกลแค่ไหน ไม่มีใครรู้ ชีวิตอยู่ที่ตัวเราเอง เราเป็นตัวตนของเราเอง
……………

ผมพบตัวเอง ณ ที่ว่าการเขต เจ้าหน้าที่ถาม “มาทำเรื่องอะไรค่ะ?”
“เปลี่ยนชื่อครับ”
เจ้าหน้าที่ดูบัตรประชาชนของผม ถามว่า “คุณจะเปลี่ยนชื่อจากบรรลือเป็นอะไรค่ะ?”
“อรนุชครับ”

---

เมื่ออ่านจบแล้ว คุณพบคำผิดทั้งหมดกี่คำกันคะ ทีมงานเจอหลายคำทีเดียว แต่ก็ยังมีบางคำที่พลาดไปบ้าง ซึ่งทำให้เรารู้ว่า เรายังต้องศึกษาเพิ่มเติมเพื่อรู้ให้มากกว่านี้ในฐานะที่เราเป็นผู้ใช้ภาษา

• พบคำผิดน้อยกว่า 10 คำ ท่านควรปรับปรุงภาษาไทย
• 20 คำ ภาษาไทยของท่านยังต้องศึกษาเพิ่ม
• 30 คำ ภาษาไทยของท่านอยู่ในเกณฑ์ดี แต่ก็ยังต้องศึกษาเพิ่ม
• มากกว่า 60 ภาษาไทยของท่านดีมาก

ดังนั้นสิ่งที่อยากจะฝากไว้ คือ ทุกครั้งที่เราเขียนหรือพิมพ์อะไรลงไป หากเจอคำที่ไม่มั่นใจว่าสะกดถูกหรือผิด สิ่งแรกที่ควรทำ คือหาดูว่าคำนั้นๆ เขียนอย่างไร โดยเปิดพจนานุกรม เดี๋ยวนี้มีฉบับออนไลน์ที่ปรับปรุงใหม่ใช้งานง่ายขึ้นกว่าเดิม (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช ๒๕๕๔) อยู่ที่ไหน เพียงแค่มีอินเตอร์เน็ตก็ใช้งานได้

ถ้าเราทุกคนช่วยกัน คำผิดก็คงจะน้อยลง ภาษาของเราถ้าเราไม่อนุรักษ์ แล้วใครจะทำ?

---